. . .

Էսպիսի անիմաստ զգացողություն դեռ երբեք չեր ունեցել....Ոչ ուրախ էր,ոչ տխուր...Լինում է չէ՞,որ ուղղակի չես հասկանում ինչ ես զգում....

Պարզապես ուզում էր գոռալ ամբողջ ուժով,որ դատարկվի ներսում կուտակվածը: 

Ինչ-որ բան խեղդում էր նրան ներսից,ինչ-որ բան,որից ազատվել չէր կարողանում ամիսներ շարունակ....

Սիրում էր,,,սիրում էր խենթի պես,ինքնամոռաց...սակայն....

Արդեն կեսօր էր,երբ վերջապես որոշեց վեր կենալ անկողնուց...Ի վերջո կյանքը նրանով չէր սկսվում ու ավարտվում,,,չէ՞ որ ինքը դեռ շատ անելիքներ ուներ:

Հավաքեց պայուսակն ու դուրս եկավ տնից,,,,

Աշխարհը սովորական օդ էր շնչում,յուրաքանչյուրն ապրում էր իր առօրյան....իսկ ի՞նքը....

Ինքը վերացել էր այս աշխարհից....դասախոսը խոսում էր ինչ-որ անիմաստ թվերից,որոնք իրար էին գումարվում,իրարից հանվում,զրոյանում ու կրճատվում...իսկ ինքը նստել էր մի անկյունում ու գրում էր....բայց ոչ այն,ինչ մյուսները,,,

Գրում էր,ջնջում,նորից գրում,նորից ջնջում....կարծես վախենում էր,որ ինչ-որ մեկը կկարդա այն,ու ամեն ինչ կփոխվի....ինքն էլ չգիտեր` ինչ....

Զանգի հնչելուն պես հավաքեց թղթերը,պատռեց,նետեց աղբարկղն ու դուրս եկավ համալսարանից....

Ու էսպես արդեն մի քանի ամիս...Ինչ-որ բան խեղդում էր նրան ներսից,ինչ-որ բան,որից ազատվել չէր կարողանում...

Վախենում էր....