Գնում ես,մնա....

Երևան, 2013 թվական, առավոտ...6:00 ....Շուրջբոլորը փակ լուսամուտներ են, քաղաքը էլեկտրականություն է խնայում... միայն մի պատուհան առանձնանում էր մյուսներից... աղոտ լույս ու միացրած համակարգչի ձայն:
-Հարց 27....վերջինն ա,,, սա էլ սովորեմ ու կարող եմ երկու ժամ քնել մինչև քննությունը....
Գնաց, բացեց սառնարանը,,,, այդ գիշերվա մեջ արդեն ինքն էլ չէր հիշում, թե որերորդ անգամ....Սառնարանը եթե մարդ լիներ, ի՜նչ անեծքներ կտար իրեն....
-Մնաց մի էջ....
...В воскресенье ты же будешь улыбаться...и казаться.... между прочим.... лучше всех...
-Էս Զեմֆիռան ինչի՞ ա է սենց լավ երգում... մարդ բան ու գործը թողնի, նստի ու մենակ իրեն լսի...
Մնաց ևս մի պարբերություն ու վերջ...Էս մատիտս ու՞ր կորավ....Է՜հ....
Վերջացրեց, սովորության համաձայն բացեց ֆեյսբուքի իր էջը, հույս ունենալով ինչ-որ նոր բան տեսնել այնտեղ, չնայած որ համացանցն էր անգամ քնած....
...Your friend Mark posted something on Facebook....
-Ըհն, փաստորեն իմ նման մի գիժ էլ կա,որ էս ժամին քիչ ա արթուն ա,մի բան էլ ֆեյսբուքում ա....Տեսնեմ ինչ փոսթ ա արել,ու գնամ քնեմ.....
Մտավ Մարկի էջ, կարդաց նրա վերջին ստատուսը....Բանաստեղծական ոճով գրված մի քանի տող, որոնք դարձան իր՝ այդ գիշեր ևս չքնելու պատճառ... սեղմեց բլոգի լինքը,որ Մարկը թողել էր ստատուսի վերջում,,,,ու կարդում էր,,,, կարդում էր մեկը մյուսի հետևից,առանց նկատելու,որ ժամերը հաջորդում էին մեկը մյուսին....
-Ո՞վ ես դու... ինչի՞ եմ ես առաջին անգամ կյանքում զգում,որ ուզում եմ ճանաչել քեզ.... ի՞նչ ես անում հենց հիմա դու ինձ հետ....
Հարցեր,որ մեկը մյուսին հերթ չտալով առաջանում էին նրա մտքում..... Միակ բանը,որ այդ պահին ուզում էր, Մարկին տեսնելն էր ու այդ հարցերը տալը.....
-Այսօր ժամը 2-ին եղիր մետրոյի մոտ...Խոսելու բան ունեմ քեզ հետ:
Ուղարկեց հաղորդագրությունը, հագավ առաջին պատահած վերնաշապիկը... Ժամն արդեն 10ն էր.... Արագ վերցրեց պայուսակը ու վազեց համալսարան:
"Քննության ավարտին մնաց կես ժամ"
-Կես ժամ,,, տեսնես կհասցնե՞մ վերջացնել էս խնդիրը...
Քննությունը ավարտվեց....
Սովորության համաձայն ստուգեց ֆեյսբուքի իր էջը,,, Մարկը տեսել էր հաղորդագրությունը, բայց ոչինչ չէր պատասխանել,....
-Տեսնես կգա՞.... հավանականությունը նրա գալու 50/50 է.... եթե կա հավանականություն, ուրեմն կգնամ մետրո ու կսպասեմ նրան....
Երևան,,, 2013թվական...1:57.... Մետրո
...Пожалуйста, только живи. ты же видишь, я живу тобою....
Էլի Զեմֆիռան.... հեռախոսն էր....
-Ալո՞: Ես արդեն մետրոյի մոտ եմ,,,, լավ,,, դե սպասում եմ.....
Նա էր.... հինգ րոպեից կլինի տեղում,,,,
-Լավ, իսկ ի՞նչ եմ խոսելու....ի՞նչ եմ ասելու....է՜հ Մարկ,Մարկ,,,,, թե ասա ինձ պե՞տք էր քո բլոգը բացելը,,,,,Է՜հ,,,էս ի՜նչ էս անում դու ինձ հետ....
-Բարև, տարօրինակ երիտասարդ :) Անկեղծ ասած չգիտեմ էլ թե ինչու ենք հանդիպել.... երեկ բլոգդ էի կարդում,,,, մի հարց ունեմ,,,,, Ո՞վ ես դու,,,,
Լռություն էր.... Մարկը բռնեց նրա ձեռքից ու տարավ....
Երևան....2013 թվական... 9:00.... Կասկադ....
Քաղաքը ավելի քան երբևէ գեղեցիկ էր.... Տարածքում ոչ ոք չկար.... նստած էին երկուսով... Մարկը գրկել էր Լիլիթին ու.....
....Երևանի գիշերներում, լուսնի ափսեն է գլորվում,,,, ու հեռավոր արվարձանին արծաթե հետքն է իր թողնում....
Է՜հ Հախվերդյան... Միայն դու էիր պակաս...
-Մարկ, արդեն ուշ է,,,, ինձ տուն կճանապարհե՞ս....Կամ չէ,,, մնանք էստեղ...Չեմ ուզում հեքիաթը երբևէ ավարտվի.... Փակիր իրականություն վերադառնալու իմ ճանապարհը,,,, արի մնանք էստեղ...հավերժ.... ես ուզում եմ ճանաչել քեզ.... ուզում եմ տեսնել քո աշխարհը....Թող ինձ ներս.... խոստանում եմ ոչնչի ձեռք չտալ...Դու միայն թող....Խնդրում եմ....Մի թող գնամ,,,, մի գնա,,,կամ եթե գնում ես,մնա....

Կյանքի իմա՞ստ թե....

-Բարև: Ո՞Վ ես դու:
-Ե՞ս: ես կյանքի իմաստն եմ: Մի՞թե երբեք չես լսել իմ մասին:
-Ախ այո,փաստորեն այդ դու ես.... Իսկ ես էլ կարծում էի,թե դու գոյություն չունես: Ահա թե ինչպիսին ես դու:
- Շատերն են այդպես կարծում: Ախր չեմ հասկանում,մի՞թե այդքան բարդ  է ինձ գտնելը: Ես միշտ այնտեղ եմ,որտեղ ինձ ոչ ոք չի փնտրում:
-Իսկ ես գտա: Ու գիտե՞ս ինչու: Որովհետև ես չլսեցի մարդկանց: Որովհետև նրանք ինձ տանում էին հակառակ ուղղությամբ: Իսկ ես լսեցի սրտիս ձայնին:
-Մարդիկ չեն հասկանում,որ ինձ գտնելու համար ուղղակի ցանկություն է պետք, մի՜ փոքր ցանկություն:
- Դա նրանից է,որ ինչ-որ մի օր ինչ-որ մի տեղ ինչ-որ մեկը որոշել է սահմանել ՞ճիշտն՞ ու ՞սխալը՞.....Իսկ մարդիկ.....ա՜խ այդ մարդիկ.... Նրանք այնքան անխելք են,որ առանց հասկանալու ընդունել են նրա սահմանումն ու ապրում են դրան հետևելով:
 -Բայց դու տարբեր ես: Դու չհետևեցիր նրան: Ինչու՞:
-Որովհետև ես չեմ ուզում լինել խամաճիկը հասարակության, այն հասարակության,ով առանց անգամ երբևէ տեսնելու այն մարդուն,ով սահմանել է ճիշտն ու սխալը, գնում է նրա հետևից: Ես ուզում եմ ինքս սահմանել իմ ճիշտն ու սխալը,ու թե սխալվեմ,ես կլինեմ դրա համար պատասխանատու:
-Վերջապե՜ս: Վերջապես հայտնվեց մեկը,ով ոչ միայն գտել է ինձ,այլև երբեք էլ չի կորցնի: ՈՒռա՜,,ես այլևս մենակ չեմ մնա: Բեր ինձ մոտ մարդկանց, խնդրում եմ,օգնիր նրանց գտնել ինձ ու էլ չկորցնել: Սովորեցրու նրանց ապրել իրենց կյանքով: Չէ որ կյանքը հավերժ չէ: Երբեք չգիտես,թե վաղն ինչ կլինի: Իսկ գուցե սա է ճիշտը.... իսկ գուցե նա ով սահմանել է ճշտի ու սխալի օրենքները, ինքն էլ չգիտեր,թե ով եմ ես.... Օգնիր մարդկանց հետ գալ այն ուղղուց,որը կործանման է տանում....Վերադարձրու մտածելու ու տրամաբանելու նրանց կարողությունը: Դու դա կարող ես,որովհետև դու գտել ես ինձ: Ես քեզ կօգնեմ: Չվախենաս.... Ես այստեղ եմ,,, էլ ոչ մի տեղ չեմ գնալու:
-Ամեն ինչ ունի իր սկիզբը: Մենք միասին կդնենք սկիզբը նոր ճշտի,,,իրական ճշտի,կամ գուցե մենք կհորինենք մի նոր սխալ....Ամեն դեպքում,դա կլինի մեր սխալը,ոչ թե ուրիշի....
-Տո՛ւր ինձ ձեռքդ,,,, մենք միասին ենք,,,, դու գտել ես կյանքի իմաստը,,,,դրանից ավել ոչինչ ու ոչ ոք չի կարող օգնել քեզ գտնել քո ճիշտը: Բաց չթողնե՛ս ինձ....