Բարև,սիրելիս

Բարև,սիրելիս...

Երկար ժամանակ մտածում էի արդյո՞ք արժի գրել այս նամակը,չնայած որ գիտեի,որ, միևնույն է,դու այն երբեք չես կարդալու....ու հիմա,նստել եմ անկողնու մեջ,ու ձեռքերս իրենք իրենց սահում են ստեղնաշարի վրայով:

Այնքա~ն բան ունեմ քեզ ասելու....Այնքա~ն եմ կարոտել քեզ,քո շունչը, քո խոսքերը....

Անհետացար....Անհետացար միանգամից,մի ակնթարթում...ու վերադարձար արդեն ինձ օտար...Ինչու՞...

Քանի~ քանի ինչուներ մնացին անպատասխան....

Գիտե՞ս...երբեմն ինձ թվում է,թե կորցնում եմ քեզ,կորցնում,չնայած երբեք էլ չեմ գտել...

Եղել ես միշտ մոտ,բայց և միշտ հեռու....Քանի~ քանի անգամներ եմ ցանկացել գոռալ,հայտնել աշխարհին,որ սիրում եմ քեզ,այն խենթ ու խելառ էակին,որի միայն ժպիտը տեսնելիս թվում է` աշխարհն ինձ է պատկանում...

Ուզում եմ երբեք չկորցնել քեզ,,,ուզում եմ քեզ հետ միասին շնչել նույն օդը,,,ուզում եմ արթնանալ յոթանասուն տարեկանում ու քեզ տեսնել իմ կողքին...ուզում եմ սիրել քեզ հավերժ...

ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՔԵԶ....

Ափսոս,որ երբեք չես կարդա նամակս....